KENDİLİĞİNDEN KENDİ EFFORTLESS SELF

Kendiliğinden Kendi / Effortless Self: Kendini oldurmaya, tamamlamaya çalışmayan bir kendiliğindenlik alanının beyanıdır. “Ben” olmanın sürekli tanımlanması, açıklanması ve görünür kılınması beklentisine karşı; doğanın sessiz, çabasız, kendiliğinden varoluş hâlini temel alır. “Kendiliği” bir olmuş tamamlanmışlık olarak kabul etmenin tersine, sürekli çözülen bir olmakta olan olarak sunar. Dolayısıyla bu sergi, öznenin kendi üzerine kapandığı yerde değil, kendiyle arasına mesafe koyabildiği, yani aslında “kendisi” sandığından vazgeçebildiği yerde başlar. Böylece, kendiliğinden / effortless olmak kendini hiçlemenin en sessiz biçimidir. Tam da bu nedenle, doğanın kendiliğinden oluşu, anlamın sabitlenme arzusuna karşı bir harekettir: Anlamın askıya alınışının kendiliğindenliğidir. Böylece, sergi, tamamlanmış anlamlar sunmak yerine, izleyiciyi doğanın ve dolayısıyla açıklığın boşluğuyla baş başa bırakır. Bir sonuç sunmaz, bir anlatıyı tamamlamaz. “Kendi” olmanın tamamlanamayışını doğanın kendiliğindenliği ile baş başa bırakır.